système D

...oftewel wie niet sterk is moet slim zijn!
Zoals vaste lezers van deze blog weten was onze tuin flink verwaarloosd. Tien jaar geen onderhoud doet de natuur heel veel goed. Zo komen er van één hazelnotenboom enige tientallen nakomelingen. Veertig om precies te zijn! De afgelopen jaren hebben we ze aldoor kort gehouden, maar nu werd het tijd om ook eens naar de stronken te kijken....We hebben sinds kort een eigen bosmaaier en we willen dit jaar de boel goed onder controle houden. Als we het onkruid goed wegmaaien komt het gras vanzelf terug. Maar rondom al deze stronken maaien is geen doen, dus moeten ze eruit.
Uitgraven kan wel maar is een hele zware klus en de grotere krijgen we op die manier echt niet weg, dus moesten we een plan verzinnen. Een dragline huren is er een van, en dat is t.z.t. ook voor het ex-bamboe gebied waarschijnlijk nodig om daarvan alle wortels te verwijderen, maar die moeten eerst nog wat mee afsterven. Dus doen we het voorlopig even met een krik.

aan het ene eind om de walnotenboom



Aan het andere eind om de stronk



en langzaam maar zeker...

Nog 37 te gaan....

werkzaamheden...

...nee niet van onszelf, wij zijn niet op gang te branden, maar wel hier in het dorp.
In 2009 toen we het huis kochten, was het dorp net op het riool aangesloten, dat was de eerste stap in een reeks van verbeteringen. Vroeger waren alle woningen weliswaar op een privé fosse (gierput) aangesloten maar die waren vaak hopeloos verouderd en deels loosden de keukens en/of badkamers gewoon op de goot in de straat. Zo kon het gebeuren dat je, op weg naar de bakker, over de bubbeltjes scheerschuim van de buurman heen moest stappen...!
De volgende stap is het ondergronds aanbrengen van alle electra en telefoonleidingen en het vernieuwen van de straatverlichting...en als dat allemaal achter de rug is krijgen we ook nog nieuwe bestrating met echte stoepen en parkeerplaatsen (bijna net zoals de bewoonde wereld)
Het zal al met al wel toch een verbetering zijn, al die draden over de straat weg, betere verlichting en veilig over straat kunnen lopen.
Niet iedereen was voor al deze veranderingen want het kost alles bij elkaar verschrikkelijk veel geld. Het is nu voorzien dat het ongeveer 6 ton gaat kosten, het dorp heeft zich hiervoor diep in de schulden moeten steken, want lang niet alles wordt gesubsidieerd door de overheid. En ook de bewoners zelf hadden soms best veel kosten aan de nieuwe aansluiting. Het besluit om dit allemaal te gaan doen is vlak voor de crisis genomen en ik vraag me af of men het nu ook aan had gedurfd...Maar het voordeel is wel dat er zoveel mogelijk gewerkt wordt met bedrijven hier uit de buurt, zodat het de plaatselijke economie wel weer een duwtje geeft. Ook zijn er mensen die het verdwijnen van de electrakabels een grote schande vinden want waar moeten de zwaluwen nu op zitten? De burgemeester deed daar een beetje schamper over in zijn nieuwjaarsspeech, maar het raakt wel de essentie van de zaak...! Eind 2012 zou het allemaal achter de rug moeten zijn en hebben we al een veel mooier dorp.

rechts de oude verlichting en links boven de nieuwe straatlantaarn

wordt vervolgd

winterkost

Niet dat het winter is, we hebben continue zacht weer, met af en toe wat regen. Vorige week hebben we tijdens een wandelingetje een half uurtje echt kunnen zonnen op een beschut plekje. Jas uit, mouwen en broekspijpen opgestrookt. De natuur denk ook dat het al voorjaar wordt, de vogels fluiten een end heen en je ziet hier en daar alweer knoppen!  Maar toch heb je een enkele keer gewoon trek in wat steviger kost...Snert dus, Gelukkig kan ik hier alle ingrediënten vinden, hoewel er een iets andere worst in gaat. En met echte franse varkenspootjes!! 

poelepetaat

Zo, kerstmis zit er weer op! Mensen die me kennen weten dat ik er niet veel om geef...sterker nog, ik slaak altijd weer een zucht van verlichting als het januari is. (lekker weer op weg naar het voorjaar) Van huis uit heb ik het ook niet echt meegekregen: tegen alle overdaad besloot mijn moeder al vroeg om op kerstdag, bij wijze van protest, alleen stampot te eten en dat heb ook ik er (jaren) in gehouden. 
Nu alleen oudejaarsavond nog...in Nederland was dat voor mij ook geen succesnummer. Het geweld en het lawaai van het vuurwerk, de stank...nee, geef mij Frankrijk maar: geen gillende keukenmeid te bekennen. Nou is Kerstmis hier eigenlijk nog een graadje erger dan in Nederland, een echt familie gebeuren maar wel met heel, heeel veel eten (en drank). Oesters, foie gras en champagne, ook (zelfs) mensen met weinig te besteden geven in mijn ogen bespottelijke bedragen uit aan eten drank en decoraties. Maar in een klein dorp als het onze is het veel makkelijker om het te negeren. Op oudejaarsavond wordt alles nog eens dunnetjes over gedaan. Maar hier in ieder geval geen vuurwerk! Wel uit eten met vrienden, of naar de reveillon georganiseerd door het comité des fêtes. Reken erop dat een maaltijd je daar minimaal 60 euro gaat kosten en in restaurants makkelijk het dubbele....
Vorig jaar aten we op oudejaarsavond met Franse vrienden, dit jaar zullen we het jaar uitluiden met Nederlandse vrienden. Dus stond ik gisteren de hele dag in de keuken: eerst de lunch, boudin blanc met appeltjes en een mâche met sinaasappel salade. Daarna heb ik een blanquette de veau gemaakt die ik invries voor oudejaarsavond en als laatste heb ik een pintade/poelepetaat ofwel parelhoen voor gisteravond. Zachtjes aanbraden met witte wijn, knoflookteentjes en dragon. Heel simpel met gestoomde brocoli en polenta... in al zijn bescheidenheid bijzonder lekker!

recept blanquette  recept parelhoen

Maar gisteravond waren we dus met z'n tweetjes, gewoon in ons oude kloffie:

een mooi tafelkleed

Ruud ontdekt wat we eten

de afwas laten we even staan

Ruud port het vuurtje nog even op

...en Jeannet doet een dutje

En als muziek hadden we gonzales en gonzalez

et.....

.....c'est fait!

passage

Schande dat het zo lang geduurd heeft, maar hier is dan eindelijk weer een nieuw blogje. Er was ook niet echt heel veel nieuws te melden. Nou ja, in ieder geval geen zaken die spectaculair genoeg zijn om over te bloggen....
Ik heb geloof ik al eerder melding gemaakt van het feit dat we nog naar de notaris moesten voor de overdracht van een stukje grond achter ons huis. Dat is inmiddels allemaal voorspoedig verlopen en per september zijn wij de eigenaar van een strook grond van 4 bij 40 meter, die onze tuin met een zijstraatje verbindt. Dat is echte noodzaak want anders kunnen wij de tuin niet met groot materieel bereiken. (we zouden dan eerst met een tractor door het huis en over de cour moeten) Het weiland wordt gehuurd door een van de grotere boerenfamilies hier in Benest, het is een beetje een clan met wel drie of vier broers van de familie F., die overal stukken grond bewerken of koeien hebben grazen. Het was nog even afwachten wanneer zij aan de slag zouden gaan met het verplaatsen van het hek, zoals was afgesproken. Onze gepensioneerde buurman had er weinig fiducie in, de afgelopen drie jaar waarschuwde hij ons dat het misschien wel eens heel lang zou kunnen duren...

Hier komt uiteindelijk ons hek te staan, het prikkeldraad links langs de muur moet door de boer naar rechts verplaatst worden

 Nou is het kopen en verkopen van grond inderdaad een verhaal apart in Frankrijk. Het lijkt wel een soort van heilige plicht om over de kleinste vierkante meters moeilijk te doen. De boeren hier in de streek spelen dan ook regelmatig landjepik. Je wandelt bijvoorbeeld over een openbaar stukje pad wat onderdeel is van een uitgezette wandeling en plotseling staat daar dan een hek. De verhalen die je hier van andere Nederlanders en Engelsen hoort over streken die er uitgehaald worden...
Zo was er een vriend van ons die een klein stukje land zou gaan kopen, aansluitend aan zijn kleine tuin. Nou ja, land...eigenlijk meer een postzegeltje. Alles leek helemaal rond, de koopacte zou getekend worden...tot er ineens een boer op de stoep stond bij de notaris die onze vriend belde dat deze boer claimde dat hij dit stukje grond al jaren 'in gebruik had' en dat hij daarom het eerste recht van koop had. Hierna vervoegde deze boer zich bij de eigenaar die hij onder druk zette door achterstallig even tien jaar huur aan te bieden...Om een heeel lang verhaal kort te maken: onze vriend is gelukkig niet van gisteren en wist uiteindelijk met een mix van boosheid en vriendelijkheid en de juiste argumentatie de notaris te overtuigen dat de koop gewoon door zou moeten gaan...wat uiteindelijk dan ook gebeurd is. (Het scheelde daarbij natuurlijk dat zijn frans erg goed is)
Dit soort verhalen maken je natuurlijk wel een beetje ongerust maar aan de andere kant weten we ook dat je zaken soms een beetje op z'n beloop moet laten...Dus toen er zo ongeveer half oktober nog altijd niets gedaan was ben ik op mijn dagelijkse wandelingetje maar eens langsgelopen. Eerlijk gezegd wist ik niet eens of ik wel de juiste broer voor me had, ik ken ze wel alle vier (en zij kennen mij van de club en de diverse feestmaaltijden hier in het dorp) Maar op het moment dat ik begon over het verplaatsen van 'les piquets' wist hij precies wat ik bedoelde...Dus spraken we af dat ze midden november (lees eind november) aan de slag zouden gaan.
Tja, hoe loop dit verhaal verder af? Zijn ze al aan het werk geweest of moest ik ze nog achter de broek aan zitten...
wordt vervolgd

familiebezoek

En toen was het alweer veel te snel voorbij.....

We hadden de hele week geweldig weer: heerlijk warm met een stralende zon. Het zal Jeff z'n eerste echte herinneringen aan het huis van Oma en Opa in Frankrijk geven: poedelen in het zwembadje, vuurtje stoken, koeien, kippen, het gekukel van de haan, op de tractor, overal vlinders en vogels, zelf bosaardbeidjes, frambozen en kerstomaatjes plukken....

We hebben er met z'n allen van genoten!



het geleende zwembadje





Als je maar lang genoeg geduld hebt...





Mamma, ik wil zwemmen!





Toch nog wel een beetje koud...





Bij boer Marc





Mij krijg je d'r niet meer vanaf!