passage

Schande dat het zo lang geduurd heeft, maar hier is dan eindelijk weer een nieuw blogje. Er was ook niet echt heel veel nieuws te melden. Nou ja, in ieder geval geen zaken die spectaculair genoeg zijn om over te bloggen....
Ik heb geloof ik al eerder melding gemaakt van het feit dat we nog naar de notaris moesten voor de overdracht van een stukje grond achter ons huis. Dat is inmiddels allemaal voorspoedig verlopen en per september zijn wij de eigenaar van een strook grond van 4 bij 40 meter, die onze tuin met een zijstraatje verbindt. Dat is echte noodzaak want anders kunnen wij de tuin niet met groot materieel bereiken. (we zouden dan eerst met een tractor door het huis en over de cour moeten) Het weiland wordt gehuurd door een van de grotere boerenfamilies hier in Benest, het is een beetje een clan met wel drie of vier broers van de familie F., die overal stukken grond bewerken of koeien hebben grazen. Het was nog even afwachten wanneer zij aan de slag zouden gaan met het verplaatsen van het hek, zoals was afgesproken. Onze gepensioneerde buurman had er weinig fiducie in, de afgelopen drie jaar waarschuwde hij ons dat het misschien wel eens heel lang zou kunnen duren...

Hier komt uiteindelijk ons hek te staan, het prikkeldraad links langs de muur moet door de boer naar rechts verplaatst worden

 Nou is het kopen en verkopen van grond inderdaad een verhaal apart in Frankrijk. Het lijkt wel een soort van heilige plicht om over de kleinste vierkante meters moeilijk te doen. De boeren hier in de streek spelen dan ook regelmatig landjepik. Je wandelt bijvoorbeeld over een openbaar stukje pad wat onderdeel is van een uitgezette wandeling en plotseling staat daar dan een hek. De verhalen die je hier van andere Nederlanders en Engelsen hoort over streken die er uitgehaald worden...
Zo was er een vriend van ons die een klein stukje land zou gaan kopen, aansluitend aan zijn kleine tuin. Nou ja, land...eigenlijk meer een postzegeltje. Alles leek helemaal rond, de koopacte zou getekend worden...tot er ineens een boer op de stoep stond bij de notaris die onze vriend belde dat deze boer claimde dat hij dit stukje grond al jaren 'in gebruik had' en dat hij daarom het eerste recht van koop had. Hierna vervoegde deze boer zich bij de eigenaar die hij onder druk zette door achterstallig even tien jaar huur aan te bieden...Om een heeel lang verhaal kort te maken: onze vriend is gelukkig niet van gisteren en wist uiteindelijk met een mix van boosheid en vriendelijkheid en de juiste argumentatie de notaris te overtuigen dat de koop gewoon door zou moeten gaan...wat uiteindelijk dan ook gebeurd is. (Het scheelde daarbij natuurlijk dat zijn frans erg goed is)
Dit soort verhalen maken je natuurlijk wel een beetje ongerust maar aan de andere kant weten we ook dat je zaken soms een beetje op z'n beloop moet laten...Dus toen er zo ongeveer half oktober nog altijd niets gedaan was ben ik op mijn dagelijkse wandelingetje maar eens langsgelopen. Eerlijk gezegd wist ik niet eens of ik wel de juiste broer voor me had, ik ken ze wel alle vier (en zij kennen mij van de club en de diverse feestmaaltijden hier in het dorp) Maar op het moment dat ik begon over het verplaatsen van 'les piquets' wist hij precies wat ik bedoelde...Dus spraken we af dat ze midden november (lees eind november) aan de slag zouden gaan.
Tja, hoe loop dit verhaal verder af? Zijn ze al aan het werk geweest of moest ik ze nog achter de broek aan zitten...
wordt vervolgd