Toen we het huis net gekocht hadden was het plan de beide ramen naar de cour toe te vervangen door deuren. Maar al snel kwamen we met de beide benen weer op aarde.....er was al meer dan genoeg te doen. Nu waren we op het 'point of no return' gekomen. Op het moment dat de isolatie aangebracht is zal het weliswaar niet onmogelijk, maar wel een stuk lastiger worden. We vroegen daarom onze vriend Raymond om een devis: zijn inschatting was twee dagen werk voor twee man met assistentie van Ruud à 15 euro per man per uur, èn hij had nog wel wat geschikte hoekstenen voor ons. En zoals het hier soms kan gaan, nadat onze beslissing genomen was was het "tja, dan wordt het wel september, na de vakantie of net voordat ze op vakantie zouden gaan, de 15e en 16e juli" (dat was vorige week)
 |
| De ruwe hoekstenen |
En dus stonden ze vanmorgen om 8 uur op de stoep. Voor alle duidelijkheid: ze maken alleen de opening en de nieuwe hoekstenen, de deur moeten we daarna door een menusier op maat laten maken.
En weer valt het me op, wat zijn de fransen toch harde werkers en wat hebben ze een plezier in hun werk! Ik heb het hier natuurlijk wel over de artisans, voor de gemiddelde bankbediende zal dat heel anders kunnen liggen.
Het deed me wel een beetje denken aan het bouwen van de pyramides. Je begint met een globaal idee en met veel nadenken en improviseren krijg je een steen die je met z'n drieën niet kan tillen toch op de millimeter precies op z'n plaats!
Het doorslijpen van de stenen en het prepareren van de goot waar de onderdorpel in moest komen gaf een hoop kabaal, op een bepaald moment waren alle drie de mannen met zwaar gereedschap een hoop stof aan het maken.
En midden tussen al dat geweld ligt onze Jules, precies daar waar heen en weer gelopen moet worden. Ze moeten de hele tijd over hem heen stappen, wat ze vol verbazing dan maar doen.
Morgen 8 uur gaan we de klus afmaken!
0 reacties:
Een reactie plaatsen