een fluitje

Oplettende lezers zullen zich afvragen wanneer er nou eindelijk eens een blog komt met daarin een foto van de nieuwe keuken. 

Helaas was er door allerlei verschillende omstandigheden weinig schot in de werkzaamheden. Het is de hele tijd al moeilijk om aan de slag te gaan/blijven. Er is altijd wel iemand die onverwacht even langs komt voor een kop koffie en een babbeltje, of we worden uitgenodigd voor een apéro (borrel), of we hebben de clubmiddag met repas (maaltijd). We hebben nog een aantal leuke wandelingen gehad, een waarbij we een bezoek aan een Alpacaboerderij brachten en een andere wandeling hier in de buurt, waarbij wij voor de eerste keer de begeleiders waren!! 

si mignon! 

Heel vaak kwam het er toch op neer dat we gewoon geen zin hadden (mooi weer, lekker in de tuin werken of juist lekker niets doen in de zon). Toch kwam er langzaam maar wel zeker schot in de zaak...

....En toen sneed Terry (de timmerman die de keuken maakt) een stukje van zijn duim af en werd ook aan die kant het werk stilgelegd. Waardoor er voor ons weer geen stok meer achter de deur was om hard door te werken. Zo ben je dus snel een paar maanden verder! 

Vrijdag was het dan zover, het aanrechtdeel was klaar op de kleur van de knoppen na. We gingen dus nog een laatste keer langs om daarover een beslissing te nemen.

Maar we werden allebei mopperig wakker, een bui maakte zich van ons meester, waardoor we in een felle discussie terechtkwamen...die er uiteindelijk toe heeft geleid dat we het bijltje er bij neergooien  we de hele boel omgooien. Het probleem met de keuken was eigenlijk altijd al dat hij op de verkeerde plaats zat, aan de straatkant waar het toch af en toe flink lawaaiig kan zijn en waar het aanrecht onder het raam zou komen te staan. Leuk om naar buiten te kijken, maar door de dikke muren onmogelijk om over het aanrecht te reiken en het raam open of dicht te doen. (laat staan de ramen te lappen)  Maar eigenlijk wilde ik natuurlijk gewoon de keuken aan de tuinkant. Met het storten van de vloer en de plaats van de afvoer hadden we onszelf klemgezet, dit leek de enige mogelijke plaats voor de keuken.

Tot ik vrijdag opeens 'het licht zag'! 

Het was wel degelijk mogelijk om een afvoer in de achterkamer te maken, zonder in de vloer te hakken (waar de vloerverwarmingsbuizen liggen). Immers achter de muur, in de bijkeuken, lag nog een afvoer + waterleiding en electra. Alles dus klaar voor aanleg! Natuurlijk leverde dit alles nog meer discussie op want Ruud had zijn zinnen gezet op zijn woonkamer achter. Maar al met al hebben we toch de beslissing genomen want het heeft zoveel voordelen. 

En het levert maar weinig extra werk op want er zit al een gat in de muur tussen de toekomstige keuken en de bijkeuken. Zelfs het weghalen van de twee zijstenen (jambages) van oude (afgekeurde) open haard had uiteindelijk toch gedaan moeten worden. Want deze gaan we weer gebruiken voor de andere open haard in wat dan nu de woonkamer/bibliotheek gaat worden. Ook weer zo'n klus waar we al langer flink tegen opzagen. 

Maar met de energie van de genomen beslissing gingen we vandaag redelijk voortvarend aan de slag. 

Door afwisselend met een grote moker tegen de zijkant te slaan en met het breekijzer te wrikken was het mogelijk om ze langzaam maar zeker uit de muur te krijgen. 

 Een enkele steen weegt zeker zo'n 100 kilo, dus die til je ook niet even op..Maar wie niet sterk (genoeg) is moet slim zijn. Met een constructie van een houten plaat met daaronder van die verrijdbare plantenrekjes lukte het ons om ze (heel voorzichtig) bij de andere haard te krijgen.

Een fluitje van deux centimes...